Al twitterend, kreeg ik ruim een week geleden via @bloei een verbinding met @detussentijd. Twitteradressen, waar vervolgens mensen achter zitten die op een of andere manier bezig zijn met het thema “hier en nu”. Het eerste waar ik aan denk bij dit onderwerp is “bewust leven en het intensief ervaren van je directe omgeving”. Vaak maak ik dan een sprong terug in de tijd naar de mooie momenten die ik heb meegemaakt. Ook toen voelde ik een “hier en nu beleving” want in feite gaat dat op dit soort momenten daadwerkelijk zo. Je ervaart iets heel bewust en probeert dat in je geest als een dierbare herinnering te verankeren. Het “hier en nu” van verliefdheid, van de geboorte van je kinderen, dát soort momenten. Maar ook het sterven van mijn Opa en Oma’s heb ik bijvoorbeeld als zich sterk manifesterende emoties ervaren in het “hier en nu” van het ogenblik waarin het gebeurde. Aan de andere kant heb ik ook het gevoel dat de term soms te onpas wordt gebruikt. Als modewoord. Het “hier en nu” wordt ook steeds meer gebruikt binnen choachingstrajecten. Daarom is het zo frappant dat ik door de ontmoeting via twitter in gesprek kom over het boek “De Tussentijd” van Debbie Molhuizen. Hierin worden thema’s als, “luisteren, horen, denken en vragen”, gebruikt om op de tussentijd te attenderen. Het boek gaf me een duw in de rug om verder naar voren te kijken. En ondanks dat ik me niet met spiritualiteit bezig houd, of geïnteresseerd ben in het bovennatuurlijke, gaf het me toch een soort gevoel van berusting. Wellicht dat het te maken heeft met de keuze om mijn vast dienstverband per 1 januari 2011 te verruilen voor een onafhankelijk bestaan. Als ik hier op terugkijk, heeft zich de afgelopen 4 maanden een proces afgespeeld dat het best omschreven kan worden als zoektocht naar de plek die ik wil innemen in de markt. Nieuwe verbindingen leggen en het creëren van nieuwe werkverbanden, zijn activiteiten die een echt tussentijdgevoel geven. De weg richting je comfortzone in de markt. Het is een overgangsfase van “toen” naar “straks” waarbij alles vooral spannend is en waarbij iedere ontmoeting weer een start is van een nieuw avontuur. De spanning die hier kennelijk bij hoort, werkt voor mij als brandstof voor de energie die nodig is om steeds weer nieuwe zaken op te pakken. Daar komt bij dat diezelfde tussentijd ook de gelegenheid biedt om nieuwe verbindingen aan te gaan met mensen die je nog niet kende. Andersom biedt deze ruimte ook de vrijheid om tijd te besteden aan het afstand nemen van zaken die er niet (meer) toe doen. Vooral dat laatste ervaar ik als een enorme rijkdom. De tijd nemen om objectief te kijken naar wat er om je heen gebeurt. Beoordelen waar je wel of niet aan deelneemt. De tijd nemen om verdere verdieping te zoeken in de materie die je bezig houdt. Heerlijk, om op een zelflerende manier de professional te worden die je wilt zijn. Dát zijn zaken die mij door “de tussentijd” worden aangereikt. Zo krijg ik de mogelijkheid om door te groeien naar méér. En dat “meer” wil ik graag met iedereen delen. De kansen om samen te groeien, liggen vooral verscholen in dit collectieve bewustzijn. Hieruit ontstaan dan ook de momenten om nieuwe verbindingen te leggen zodat nieuwe projecten, door collectief denken, beter, sneller, degelijker, breder, slimmer, (enz.) tot stand zullen komen.
Op weg naar het Gelderse plaatsje Rossum, waar ik een bijzondere ontmoeting had met een aantal creatieve denkers, kwam het gesprek met mijn reisgenoot uit bij het onderwerp “acquisitie”. Nu moet u wel weten dat deze reisgenoot, net zoals ik nu, zelfstandig ondernemer in de creatieve industrie is, waardoor de onderwerpen tijdens zo’n autorit alle kanten uit vlogen. Acquisitie dus. Ik vertelde dat ik vanuit het proces zélf werk waardoor de order bij de klant al gesloten is voordat ik op acquisitie ga. U kunt zich voorstellen dat mijn reisgenoot nogal verbaasd was. Hij aarzelde dan ook geen moment om mij te vragen of ik hem ook even wilde leren hoe dat in z’n werk gaat en welke instrumenten of vaardigheden je daarbij nodig hebt. Hoe graag ik ook wilde, maar deze vraag kon ik niet bevestigend beantwoorden. Het gaat hier namelijk niet om een simpel verkooptrucje maar om oprechte aandacht voor je potentiële klant. Daarom moet je, tijdens de gesprekken, voor 100% bij de persoon en de materie zijn waardoor je samen op trektocht gaat naar de verwezenlijking van de oorspronkelijke wens. Mij reisgenoot gaf aan dat veel ZZP-ers een probleem hebben met acquisitie en sales, waarbij “podiumvrees, niet weten waar te beginnen, gebrek aan zelfvertrouwen,” een aantal vaak voorkomende valkuilen zijn. Maar het kan erger. Het komt ook voor dat men doodleuk een verkeerd product aanbiedt, of een dienst die totaal niet aansluit bij de behoefte van de klant. Welnu, dan is goede raad natuurlijk duur. Figuurlijk, welteverstaan, maar daar kom ik later nog op terug. Ik geloof niet dat ik overdrijf als ik zeg dat mijn ervaring in sales, na 20 jaar, naar een zekere mate van volwassenheid is gegroeid. Natuurlijk heb ik daarnaast ook zo veel mogelijk boeken over de materie gelezen en nóg meer gekeken naar de voorbeelden om mij heen. Zaken die mij uiteindelijk mede hebben gevormd tot wat ik nu ben. Wellicht dat dit er dan ook de oorzaak van is dat ik in feite nooit met verkopen bezig ben, maar met de relatie. Samen groeien, samen leren, dát zijn de verbindende elementen bij een gezonde acquisitie. Waarom moet je bang zijn om te mislukken? Onzin! Ga gewoon een gesprek aan, geef eens wat weg, doe eens wat zonder er iets voor terug te vragen. De reactie daarop blijkt dan vaak deze, of soms zelfs een volgende verkoopkans in te luiden. Het zet mij in elk geval steeds weer in beweging. Zo ben ik in mijn netwerk rond gaan vragen of er meer mensen zijn die mogelijk problemen hebben met acquisitie of verkoop. De reacties groeien, want er blijkt een duidelijke behoefte te zijn om deze problematiek verder uit te diepen. Daarom overweeg ik om binnenkort een sessie te houden waarbij ik het onderwerp: “Verkoop door de ogen van de klant”, nader zal toelichten. Nee, nee, geen sales- of acquisitie- training. Daar zijn er meer dan genoeg van. Gewoon een open sessie waarin ik deze informatie met anderen wil delen. De waarde daarvan kan dan altijd nog achteraf worden bepaald. Dat heet: “Sociaal Kapitaal”. Of anders gezegd: “Ik wil geven! Met wie kan ik delen?”
Het woord “grenzeloos” wordt al snel geassocieerd met “ver, onbereikbaar, onmetelijk”, enz. In deze blog wil ik echter aantonen dat “grenzeloos” ook iets is dat heel dicht bij je kan staan, dat tastbaar kan zijn en voor jezelf een dagelijks terugkerende inspiratiebron. Je voelt die grenzeloosheid vaak bij vormen van spiritualiteit of geloof. Men keert in zichzelf en verplaatst zich gevoelsmatig naar een universum waar meer dan genoeg inspiratie kan worden opgedaan voor een zinvolle invulling van de dag. Een grenzeloos gevoel…
Een ander mooi voorbeeld is zoiets doodgewoons als de moestuin van jezelf of van de buren. Meer dan eens heb ik een verhaal gelezen over wat men “de inspiratievolle tuin” noemde. Sterker nog, het inspireerde vaak mensen over de hele wereld die daardoor hun creatieve denkmotor weer in volle gang konden zetten. Dit is precies het gevoel dat ik ervaar bij de huidige ontwikkelingen op het gebied van Internet en Social Media. Ik put er een grote hoeveelheid grenzeloze inspiratie uit die mijzelf en anderen gemotiveerd in beweging zet. Maar zo zijn er natuurlijk ook de tegenstanders, de predikers van mijn grote ongelijk. Binnen de engte van hun focus, kan ik de kritiek nog wel volgen, want ze hebben in hun beleving best gelijk dat Social Media gevaarlijk kunnen zijn en dat iedereen en alles bloot staat aan de openbaarheid. Ik begrijp ook best dat de tegenstanders deze materie uitsluitend vanuit hun eigen negativiteit belichten. Natuurlijk! Maar, in de goede zin van het woord, is er echter niet zo veel veranderd. Onze buurvrouw wist precies wie onze vrienden waren en wie bij ons op visite kwam. Heeft ons dat gehinderd? Nee! Als wij een keer niet thuis waren en er stonden mensen aan de deur, dan ging men gewoon even kijken om te vragen of men kon helpen of een boodschap door kon geven. Bij goed gebruik, is er op dat gebied door de Social Media niet veel veranderd. Wat wel veranderd is, is dat onze gemeenschap zich gestaag uitbreidt, dat onze kennis groeit en dat we een grenzeloze mening mogen hebben. Een mening die anderen mogelijk weer inspireert. Zaken die vroeger moeilijk te organiseren waren zoals, een krantje maken voor de buurt, een pamflet drukken over een activiteit, dat soort dingen, die gebeuren nu in een fractie van tijd waarbij meteen meer mensen worden bereikt waardoor je vaak onmiddellijk feedback krijgt. Deze reacties inspireren je opnieuw en leiden weer tot zaken, contacten of ideeën, die jouw wereld rijker maken. Dát is wat ik bedoel met “grenzeloze inspiratie”. Onze eigen inspirerende wereld uitzenden en terug ontvangen, waardoor we verder groeien in onze mogelijkheden.
Deze week sprak ik met iemand die zei dat hij niet veel sociaals aan het sociale netwerk vond en dat men elkaar alleen kende van de uitgewisselde e-mailadressen. “Er is een steeds groter wordend gevoel van afstand,” zo betoogde hij, “men communiceert er maar wat op los…” Zeker! Dat is een punt waar wel degelijk rekening mee gehouden moet worden. Aan de andere kant hoor ik echter ook veel reacties dat mensen op locaties komen waar ze door anderen worden aangesproken, die hen kennen van de Social Media. Hierbij is het vaak zo, dat er meteen een gesprek ontstaat dat vaak snel de diepte ingaat omdat men al veel informatie van elkaar heeft en weet waar elkaars interessegebieden liggen. Deze ontwikkeling kun je dus het beste maar gewoon volgen en er een goed gebruik van maken. Dan is er niets engs aan de hand. Integendeel! Het vindt nieuwe wegen, het informeert en het verbindt. Net zoals vroeger bij het contact dat je met de buren had. Als je bereid was om open voor elkaar te staan, waren de vrienden van je buren of de overburen, ook gewoon jouw vrienden. In zoverre is er dus niet veel veranderd. Alleen de inspiratiebron is grenzeloos geworden.
Mijn nieuwe jaar is begonnen met een koude start. En niet alleen míjn nieuwe jaar want ik ben, met 12 gelijkgestemden, in ijskoud water van 2 graden Celcius gedoken om vervolgens boven water komen met een heerlijke, frisse kijk op de dingen die er aan staan te komen. De doorstart beantwoordde meteen aan mijn verwachtingen want ik ben de eerste week gelukzalig verdwaald in “het nieuwe organiseren”. Ik heb mezelf getrakteerd op een Rijnlandse kijk op mijn omgeving. Samen met 20 personen heb ik me ondergedompeld in een nieuwe kijk op de dingen die om me heen gebeuren en op de manieren om hier verder mee om te gaan. Zien, wat je hier verder mee kunt in het “hier en nu”. Samen op weg voor een ontdekkingstocht naar ….? Ja, naar wat? Zo heb ik talloze gesprekken gevoerd met mensen die een passie hebben voor hun bezigheden, voor wie ze werkelijk zijn en vooral voor wat ze met anderen willen delen. “Delen!” Ik was al bijna vergeten hoe dat voelde. Maar nu weet ik het weer. Het voelde werkelijk goed aan om met iedereen te delen. Zonder uitzondering, met iedereen. En die anderen deden dat ook zodat ik ook veel heb teruggekregen. Nieuwe inzichten, prachtige zinnen, oprechte belangstelling. Hierdoor is ook het gevoel versterkt dat ik op de juiste weg ben. Ook heb ik geleerd dat je met werken vanuit passie, meer bereikt dan als je werkt vanuit gortdroge doelstellingen. Ik heb mogen ervaren wat het is om “mee te stribbelen” in de chaos. Stuk voor stuk ervaringen die er, voor mijn gevoel, toe doen. Maar vrees niet, want ik ga hier echt geen betoog houden over het zogenaamde nieuws onder de zon. Het legt alleen voor mij dat ene puzzelstukje op die ene juiste plek. Daarnaast vond ik het heel bijzonder om te ervaren dat mijn dochter mij via sociale media volgt, reflecteert op wat ze leest en onderdelen gebruikt voor haar PABO-opleiding. Thuisgekomen blijkt vervolgens dat ze ernaar zit te snakken om dit dan weer met je te delen. Zo blijkt ook dat ik geleidelijk een heel andere relatie met mijn dochter begin te krijgen. Mooi is dat, want hieruit maak ik op dat het schijnbaar erfelijk is om te willen werken vanuit echte passie.
Afgelopen week heeft mij daarnaast ook nog een nieuwe naam opgeleverd. Iemand zei: “Leo, je bent een Authenticus.” Authenticus? Ja! Kennelijk is dat is iemand die zowel dicht bij zijn talent zit als dicht bij zichzelf. Ondanks dat ik even opkeek van deze benaming, was de uitleg toch heel herkenbaar. Slow management, de tijd nemen om werkelijk te kijken naar wat er om je heen gebeurd. Het heeft me lucht gegeven, nieuwe wind in m’n rug, wind in de banden van mijn fiets. Fietsen dus, met de banden vol met wind, beleven wat er nu gebeurd, niet terugkijken maar vooral naar voren, want daar gebeurt het. En dat met een heerlijke frisse bries in mijn gezicht. Wie fietst er mee?
Het ministerie van Ideeën is in januari 2010 van start gegaan. Voor mij was dit het begin van een plek waar ik mijn ideeën kon en kan parkeren. Een plek waar iedereen ze kan vinden om er zichzelf in te herkennen of er de inspiratie in te vinden om het verhaal op de eigen ideeën te projecteren. Ik startte met de droom om een omgeving te creëren voor digitale creativiteit. Een plein waar verschillende vormen van inspiratie zich kunnen ontmoeten en waar inspirators en volgers hun gedachten kunnen bijtanken. Ik heb er zelf misschien wel het meeste van geleerd. U dan? U ook? Zo reisde ik met de blogs mee door mijn gedachten en door mijn verleden. Hierdoor ben ik terug in mijn jeugd geweest en heb ik, al schrijvend, mijn voorouders weer ontmoet. Kennelijk heb ik niet alléén gereisd, want ik heb een verrassend aantal bijzondere reacties mogen ontvangen. Tot nu toe zijn er 40 blogs geproduceerd, heb ik een aantal lezingen mogen gehouden, ben ik gevraagd om een stuk te schrijven op een site en word ik regelmatig aangesproken over de gepubliceerde ideeën. Ik heb het gevoel dat ik ben gegroeid. Gewoon, door de dingen te doen die ik wilde doen, die ik nodig vond om te doen. Graag wil ik iedereen bedanken die de moeite heeft genomen om mij in dit proces te volgen. Voor 2011 zal ik verder gaan met de pogingen om mijzelf en mijn omgeving te inspireren en te verbinden. Mogelijk komen we elkaar tegen in een slimme alliantie of een andere bijzondere ontmoeting. Ik kijk er in elk geval al naar uit. Op dus naar 2011…! Dat geldt voor iedereen. Schrijf, leer, zorg dat je er bent als je er moet zijn en zet je omgeving in beweging. Dat geeft massa’s energie voor jezelf, maar ook voor je omgeving. Hoe dan ook. Laat ik het oude jaar afsluiten met de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar. Ook dan hoop ik jullie weer allemaal te ontmoeten.
Resultaat 2010 Ministerie van Ideeën:
40 berichten, 139 tags, 98 reacties, 4016 bezoeken, drukste dag: 120 bezoeken, gemiddeld 11 bezoeken per dag.
Op de Toekomst
Leo Crombach
KvK: 51380854
mobiel: 06-31738938
Mijn eerste bewuste confrontatie met “het verhaal” was toch het Tv-programma de Fabeltjeskrant in de 70e jaren. Elke dag keek ik weer met spanning uit naar de avonturen van Zoef de Haas, mevrouw Mier en de gebroeders Bever. Het slotwoord was voor alle kinderen steeds duidelijk: “En dan nu, oogjes dicht en snaveltjes toe, slaap lekker,” met als eindresultaat van het verhaal, dat de kinderen ook daadwerkelijk gingen slapen. Boven de morele boodschap uit en omdat meneer de Uil dat zei.
Als je deze opgedane kennis nu vertaalt naar het heden en je kijkt wat er zoal door bedrijven wordt neergezet in de vorm van een “corperate story”, dan is dat vaak ronduit slecht te noemen. Vele ondernemingen hebben niet eens een verhaal, laat staan dat ze er überhaupt over nadenken.
Gek eigenlijk, want juist die “corperate story” zorgt ervoor dat de visie en de missie, ofwel de identiteit van het bedrijf duidelijk wordt neergezet.
Bij de Gulpener Bierbrouwerij heb ik de transitie van de “corperate story” zelf mogen meemaken en er aan bij mogen dragen. Gulpener transformeerde het imago van “de warme bakker onder de brouwers”, naar een positionering als naar duurzame onderneming. Nu stel ik mezelf de vraag of alles wel zo anders was. Nee, het verháál veranderde. En de toeleveranciers, want zij veranderden naar een vorm van regionale verankering. Het versterkende in dit proces was en is: “het verhaal”. Door de nieuwe “sociale media” zijn er tegenwoordig veel nieuwe technieken om “het verhaal” bij een breed publiek onder de aandacht te brengen. Dat is echter niet meer genoeg. Vroeger was er de zender en de ontvanger. Meer niet. Ja, met soms een beetje ruis op de lijn of iemand die wat last had van a-functionele redundantie. Tegenwoordig zijn er echter technieken voor “digital storytelling”. Door trainingen over “hoe word ik een goede storyteller”, profileren bedrijven zich steeds meer bij hun publiek. Het uiteindelijk doel hiervan is het creëren van vrienden. “Volgers” proberen te kweken die je meeneemt in het verhaal, die je zodoende langzaam transformeert naar fans om ze vervolgens door te laten groeien naar ambassadeurs van de onderneming, naar doorverkopers van het product. Dat laatste is (ook volgens Seth Godin, voormalige vicepresident direct marketing van Yahoo!, auteur van 7 bestsellers en tegenwoordig een veelgevraagd internationale spreker) het moeilijkste proces. Kijk maar om je heen. De digitale marketing is groeiende en bedrijven proberen mensen steeds meer in de richting van communities te bewegen. Samen meedenken met je product, samen het product beleven, samen proeven, kijken, voelen. De “profit” van dit proces is dat er emotionele eigenaren van het product worden gekweekt. Vooral dit proces is interessant want de publieke opinie over een product heeft altijd de kracht, de waarde bepaald. Kijk maar hoe in het verleden producten gemaakt of gekraakt werden. Met name deze publieke opinie is nu dus de arena van het welslagen van een product. Groei of ondergang? Soms kan dat razendsnel gaan. Het wordt daarom steeds belangrijker dat een bedrijf erkent dat het grootste vermogen besloten ligt in de eigen mensen zodat deze “storytellers” van het bedrijf meer podium moeten krijgen om hún bedrijfsverhaal te vertellen. Hier ligt dus een toekomst voor zowel de medewerkers als ook voor het management. Investeer in het verhaal en laat de eigen mensen het vertellen. Authenticiteit verkoopt. Dat was vroeger zo en dat is nu nog altijd zo. Mooi! En dan nu oogjes dicht en snaveltjes toe, morgen begint een nieuwe dag met mogelijk een mooi verhaal.
Vandaag, “Derde Kerstdag”, zoals ze dat in Limburg gekscherend noemen, zit ik in mijn kamertje te mijmeren over de stap die ik heb genomen naar zelfstandigheid. Weloverwogen, dat wel, maar terugdenkend, toch een hele stap. Of zoals u wilt, een sprong in het diepe, onbestendige water dat ondernemerschap heet. Maar dit is niet de eerste keer want ik heb in mijn leven wel vaker dit soort bewegingen gemaakt. Ik ben er namelijk van overtuigd dat er energie vrij komt als je beweegt. Energie die nieuwe kansen schept. Dit naar een oude wijsheid van mijn opa aan mijn moeders kant. Deze was vroeger ook altijd in beweging waardoor de zaken steeds weer harder groeiden dan de dag ervoor.
Zelf wordt ik meermaals per dag geconfronteerd met de vraag naar wat ik nu eigenlijk ga doen. Een vraag die, ondanks de veelomvattendheid van mijn plannen, in één zin is te vatten. “Werken in een netwerkwerkverband.” De grondslag van de onderneming ligt in een vorm van sociaal waardenvol ondernemerschap waarbij “het verwerven van tegoeden” naar het nieuwe verdienmodel verwijst en het creëren van nieuwe werkverbanden, naar succesvolle verbindingen. Hierbij is het van belang dat iedereen die hieraan bijdraagt, ”CEO is van zijn eigen leven.” Of met andere woorden: Zelfstandig ondernemer. Wat is in mijn beleving “sociaal waardenvol ondernemerschap?” Sociaal waardenvol ondernemerschap is samenwerken met een groep ondernemers die niet alleen financieel of materieel geprikkeld zijn, maar die vooraleerst, samen met hun omgeving, naar de op dat moment beste oplossing voor het gestelde vraagstuk kijken. Die door middel van netwerkdenken een transitie realiseren in groei en samen nieuwe initiatieven starten door mensen te verbinden in slimme allianties die niet altijd voor de hand hoeven te liggen. Uiteraard ben ook ik ervan overtuigd dat een bedrijf winst nodig heeft. Winst wordt echter pas waardenvol als het een doel heeft. Het nieuwe werkverband heet: “LIJNSPEL”, met als sleutelwoorden: “innovatie, verbinden, kenniscreatie, kennisproductiviteit, dynamiek, vernieuwing, leren, werken, enz.
Dit innovatief werkverband moet geïntegreerd zijn in leren, werken en organiseren waarbij betrokkenheid en de wil om samen te werken, belangrijk is. Je netwerk gebruiken als een zelfsturende omgeving waar ruimte is voor o.a. persoonlijke ontwikkeling. Stel in je netwerk maar eens de vraag: “Wie kan mij wat tips en trucs geven over Twitter? Je zult zien dat het netwerk daar positief op reageert. Verzamel en gebruik de kennis om je heen, ontwikkel je verder als sociaal ondernemer en geef dat aan je omgeving terug. Gegarandeerd dat de profit in balans zal zijn met het gebodene.
Uiteraard moet je moet duidelijk zijn over de prijs. En wellicht ook over de bestemming van de opbrengsten. Deze transparantie maakt duidelijk op welke gronden een opdrachtgever zijn keuze kan maken. Hij kan zelf oordelen of hij jouw diensten waardenvol vind. Hierdoor krijg je een mooie alliantie in de financiële transactie. En dat biedt weer nieuwe mogelijkheden voor je omgeving. Praat er eens over met familie, vrienden of collega’s. Misschien inspireert het je en geeft het je een nieuwe kijk op de toekomst. Hierdoor wordt de prijs van jouw inspanningen ook waardenvol. En niet alleen voor je omgeving. Ook voor jezelf.
Gisteren werd ik op geschrikt door een twitterbericht, verzonden door Willem Lageweg van MVO-Nederland. Hij was samen met een groep van 75 “duurzame” Nederlanders op een feest in België. Ik kon het niet nalaten om te reageren met de vraag of “duurzame” Nederlanders langer houdbaar zijn dan anderen. Nadat ik het bericht had verstuurd, lieten mijn gedachten aan de inhoud van het bewuste berichtje mij niet los. Ook niet tijdens de autorit naar Heeze waar we waren uitgenodigd voor een bijzondere verjaardag.
“Duurzame” Nederlanders? Ik zag Herman Wijffels, de nummer 1 van Nederland, de man dus met de meeste MVO-invloed van Nederland, bij Pauw en Witteman. Het gesprek ontwikkelde zich als volgt: “Meneer Wijffels, u reist nogal de wereld rond, u overwintert in Nieuw Zeeland en u bezoekt met regelmaat uw kleinkinderen in Singapore. Hoe compenseert u de enorme CO2 uitstoot die door al deze vliegbewegingen wordt veroorzaakt?”. Wijffels antwoordde natuurlijk zeer diplomatisch. Hij vertelde dat hij, ter compensatie van de CO2 uitstoot van iedere vlucht, bomen inkocht. Hiermee wilde hij aangeven dat er, door zijn reizen, al behoorlijk wat bos was aangeplant. De combinatie van deze indrukken gaven mij even het gevoel dat MVO zich gestaag richting “windowdress-marketing” en richting de “happy few” beweegt. Met name door de negatieve lading van dit gevoel, heb ik de neiging om af te haken met mijn ideeën over duurzaamheid. Kijk bijvoorbeeld eens naar al die mensen die met een minimum inkomen rond moeten komen. Die, opgesloten in hun vrijwillige- of onvrijwillige anonimiteit, toch enorm veel goed werk doen. Kijk maar eens in de buurthuizen, naar de ouderenzorg of juist de jeugdopvang. Daar kom je de mensen tegen die, ondanks hun bovenmatige maatschappelijke betrokkenheid, volledig wegzinken in het MVO-moeras. Waarvan iedere aandacht voor hun inzet en betrokkenheid verdampt door de hitte van de z.g. “grotere belangen”. Deze echte, pure en liefdevolle inzet wordt vaak niet gezien, laat staan beloond.
Als je de lijst van meest invloedrijke MVO-mensen van Nederland bekijkt, kom je nergens de bescheidenheid tegen die vooral die grote groep gewone mensen zo siert. En dat, terwijl zij het zijn die, door de jaren heen, de handen echt uit hun mouwen steken en behulpzaam zijn voor de mensen in hun omgeving. Zonder dat hier enige beloning of eervolle vermelding tegenover staat. Daarom zou ik iedereen willen oproepen om te stoppen met het “in”-lijsten van z.g. invloedrijke MVO-ers. Stop dus met het gebruik van woorden als “duurzame” Nederlanders. Stop met hokjesdenken. Kijk om je heen en zet die mensen in de schijnwerper die echt wat in je omgeving betekenen. Geef ze een schouderklop en vergeet vooral niet te zeggen dat jou de getoonde inzet is opgevallen. Vergeet ook niet om een keer gewoon: “bedankt” te zeggen. Kijk! Dát noem ik nou invloed”RIJK”.
Komen ideeën en concepten in aanmerking voor auteursrechtelijke bescherming?
Bron: ( http://www.auteursrecht.nl/auteursrecht/22074/ )
Het auteursrecht beschermt uitsluitend werken. Dat wil zeggen: De op een of andere manier zintuiglijk waarneembare concrete uitwerking of vormgeving van ideeën of gedachten. Een idee of een concept als zodanig, dus helemaal los van de daaraan gegeven vormgeving, kan daarom niet beschermd worden door het auteursrecht.
De uitwerking of de concretisering van een idee kan op verschillende manieren plaatsvinden. Bijvoorbeeld door het maken van een prototype, door het ten gehore brengen of door het (in woorden) te beschrijven. Het gaat erom dat de uiteindelijke vormgeving of expressie op de een of andere manier voor anderen zintuiglijk waarneembaar (bijvoorbeeld te horen, te lezen of te zien) is.
Over het algemeen geldt: Hoe concreter (en hoe gedetailleerder) de uiting of de vormgeving van het idee is, hoe meer bescherming de Auteurswet daaraan biedt.
Indien de concrete uitwerking van een idee in aanmerking komt voor auteursrechtelijke bescherming, dan zal die bescherming in de praktijk overigens vrij beperkt zijn.
Een voorbeeld:
Henk heeft zijn idee concreet uitgewerkt door het onder woorden te brengen en op te schrijven. Henk laat dat in woorden uitgedrukte idee lezen aan Piet. Deze neemt elementen over en werkt die zonder toestemming van Henk, op een (net iets) andere manier, uit voor zijn eigen project. Het zal nu lastig zijn voor Henk om aan te tonen dat Piet inbreuk maakt op zijn auteursrecht dat immers niet op het idee ‘an sich’ rust maar alleen op de tekst van Henk, waarin hij zijn idee onder woorden heeft gebracht.
Henk had er wellicht verstandig aan gedaan om met Piet van tevoren duidelijke afspraken te maken over het gebruik van zijn idee en die afspraken in een door Piet ondertekend stuk vast te leggen. Pas als Piet zich niet aan de gemaakte afspraken zou houden, kan Henk tegen hem optreden.
Een interessant stuk. Want wat gebeurt er vaak met ideeën? Veel mensen zien een idee als een toevallig hersenspinsel van iemand, maar gaan vervolgens wel aan de haal met de strekking hiervan. Nadat ze er daarna hun eigen draai aan hebben gegeven, wordt het plotseling hún idee. Vaak vergeet men daarbij de oorspronkelijke bedenker te benoemen, laat staan te bedanken. Hierover had ik laatst een kort gesprek met Egid van Houtem (Zachte G TV). Hij gaf aan dat hij dit allemaal niet zo spannend vond. “Ik vind het leuk als een idee daadwerkelijk gerealiseerd wordt. Daarna schiet mij wel weer iets anders te binnen.” Ik herken dat. Ik heb veel geroepen, ideeën in mijn omgeving rondgestrooid en zie er sommige vorm krijgen die, soms wat verdraaid, maar wel goed herkenbaar blijken te zijn. En inderdaad, dat voelt dan tóch goed. Blijkbaar schrik ik er niet van als dat gebeurt. Integendeel want je blijft gevoelsmatig toch een beetje eigenaar van het gedachtegoed, al brengt dat voor jezelf niet meer op dan uitsluitend deze voldoening. Vanavond keek ik naar het praatprogramma “De Wereld Draait Door” Waar op dat moment een mij totaal onbekende zangeres aan het woord is. Lori Lieberman. Zij is de schrijfster van het liedje “Killing me Softly“, een wereldhit voor Roberta Flack en de Fugees. Lori Lieberman daarentegen, heeft echter nooit enige vergoeding ontvangen voor het briljante idee waarvan zij de tekst en de muziek ooit op een simpel servetje schreef. Dit heeft zij afgegeven terwijl de ontvanger beloofde om er iets moois van te maken. Lori Lieberman was toen 19 jaar en hartstikke naïef. Of zou ze het zelfde gevoel hebben gehad als Egid van Houtem? Ik zal niet de enige zijn die vind dat zij meer had verdiend. Een soort Buma/Stemra dus voor ideeën. En een Sena-vergoeding voor de vormgever. Dat vind ik een eerlijk verdeling.
De berging van mijn opa – van mijn moeders kant – was hooguit 5 of 6 m2 groot. Maar dat was zijn domein, zijn werkplaats, zijn eigen kleine vrijstaat. Na zijn pensionering als mijnwerker, is hij zich gaan bekwamen in het repareren van huishoudelijke apparaten zoals radio’s, televisies en alle andere voortbrengsels uit de elektronische revolutie van de zestiger jaren. Op het oog niets bijzonders want zo waren er natuurlijk meer. Mijn opa was echter een verbinder “avant la lettre”. Als er iets gerepareerd of vervangen moest worden, dan deed hij dat graag op locatie. Dat hij dit tevens als aanleiding gebruikte om het huis uit te komen, is nooit bewezen. Dat is ook niet nodig want Opa had een bovenmatig brede kijk op de kleine wereld die hij kende. Hij was altijd in contact met de mensen in zijn omgeving waartussen hij zich met het grootste gemak bewoog en manifesteerde, tot in het buurtcafé aan toe. Hierdoor was hij dan ook doorlopend op de hoogte van de laatste nieuwtjes of van de nieuwste spulletjes, tegenwoordig “gadgets” genoemd. Hij was dus allesbehalve maatschappelijk bijziend.
* Bijziendheid is een probleem waardoor men niet goed in de verte kan zien. Het ontwikkelt zich in de meeste gevallen op jonge leeftijd en verloopt min of meer progressief tot men volwassen is. De afhankelijkheid van een bril of contactlenzen wordt groter naarmate de bijziendheid verder toeneemt, met alle hinderlijke beperkingen van dien.
Deze korte uitleg van bijziendheid kun je mooi reflecteren op je omgeving. Ik kom, in mijn dagelijks leven nogal wat mensen tegen die aan een zogenaamde “sociaal maatschappelijke bijziendheid” lijden. Mensen die vaak visie en strategie ontwikkelen voor bedrijven en instellingen. Laatst sprak ik iemand die een uiteenzetting gaf over hoe je een organisatie kunt laten groeien door je personeel de één na de andere cursus te laten volgen. Hierbij dient opgemerkt te worden dat deze persoon, zelf nog steeds niet in staat is om zijn eigen e-mail te openen, laat staan dat hij op de hoogte is van enig andere nieuwe communicatievorm op het internet. Gek eigenlijk dat men leren uitsluitend aan de producten van een onderwijsinstelling verbindt terwijl zelf leren op een of andere manier wordt beschouwd als een achtergestelde manier van kennisverwerving. Een totale miskenning dus van de autodidact.
Zojuist heb ik lekker gezellig met mijn toekomstige schoonzoon aan de keukentafel gezeten en hem via Youtube zijn nieuwe “HTC pro-2” laten ontdekken. “Dankjewel”, zei hij welgemeend, “nu heb in een korte tijd iets geleerd…” Hij heeft zijn ogen geopend en gezien wat de nieuwe media hem te bieden hebben. Het filmpje “Gouwe Ouwe” dat over de nieuwe ontwikkeling van IPAD gaat, geeft op een mooie manier weer hoe een keurige meneer van 86 jaar oud, open staat voor innovatie, nieuwe toepassingen ontdekt en er handig gebruik van maakt.
Wat maakt mijn Opa en deze “IPAD-opa” nu zo bijzonder? Ik denk dat men van de directe omgeving een hele hoop kan leren als men bereid is om te luisteren en te ontdekken waarbij men niet bang moet zijn om op de aangeboden informatie te vertrouwen. Vermijd dus bijziendheid en kijk met een open blik de wijde wereld in. Open je ogen, word wakker en leer van de wetenswaardigheden die door anderen op het internet zijn geplaatst. De kennis die je hiermee opdoet zal je alleen maar verrijken. Dát noem ik pas “Groeien 2.0”.
